MURID ANYAR

MURID ANYAR

Fitria Puji Lestari

           

            Pindahan sakola ti Bandung cenah Fitri téh. Pindah sakola ka SMP N 3 Wado téh, ku sabab Bapana dipindahkeun tugas gawéna ka Wado. Barang asup ka kelas, babaturan téh geus langsung sur-sor ngasorkeun leungeun ngajak wawanohan ka Fitri, komo barudak awéwéna mah.

Sok sanajan kakara saminggu sakola di SMP N 3 Wado, Fitri téh geus loba sobatna. Sok katingali ari istirahat téh sok ngabring ka kantin jeung Lina, Déwi, Tiara terus jeung Santi. Budakna akraban Fitri téh, matak pikaresepeun. Kuring gé resep tadina mah ka Fitri téh, tapi ti saprak kajadian kamari… Ah, sebel! Mun inget kana kajadian éta téh bet sok aya nu nyelek dina dada, nyebit matak peurih. Ti saprak kajadian éta,  sagala rupa nu patali jeung Fitri ngadadak jadi teu pikaresepeun. Matak pikakeuheuleun wungkul.

            Basa pelajaran Bahasa Indonesia mimitina mah. Basa kuring ditunjuk dititah ku Bu Rita nyieun kalimah nu ngandung gaya basa personifikasi. Kuring ngadon ngahuleng sajongjongan, lebeng poho pisan.

            “Eu… hilap Bu!” pok téh tungtungna mah bari ngeluk tungkul.

            “Hmm, muhun sok atuh, saha nu tiasa!” pok Bu Rita.

Barudak nu séjénna ngaharuleng, sarua teu barisaeun. Na teu lila, Fitri ngacung torolang wéh nyieun kalimah nu make gaya basa personifikasi.

            “Yah leres Fit, bagus! Tah kanggo nu sanésna, nu matak ari tos diajar téh bukuna kedah dibaca deui!” pok Bu Rita.

            Aya nu karasa nyelek dina dada. Asa kakaraeun tuda kuring teu bisa ngajawab. Rét panon ngalieuk ka Fitri, nu kakara dipuji ku Bu Rita. Katémbong, paroman Fitri meni bear marahmay. Fitri imut bangun nu bungah tur reueus pisan bisa ngajawab pananya Bu Rita.

            “Ih Fit meni apalan kitu, Rina mah lebeng da ku pelajaran kamari téh!” ceuk Rina babaturan sabangkuna rada ngaharéwos. Kabeneran bangkuna gigireun kuring pisan tuda, nu matak bisa kadéngé obrolan Rina jeung Fitri téh.

            “Sateuacan bobo Fit mah sok maos heula pelajaran anu tos diajarkeun, jadi wéh émut kénéh,” walon Fitri, sarua rada diharéwoskeun.

Bet nyel wé jadi sebel. Asa ku so pinter lah Fitri téh, pira gé ngajawab pananya sakitu. Ti harita kuring jadi geuleuh ka Fitri, geuleuh ku so pinterna. Nu leuwih keuheul babaturan sakelas  téh bet asa beuki loba nu ngadeukeutan Fitri. Nu hayang ngerjakeun PR bareng bari rurujakan, nu hayang sakelompok lamun dibagi tugas kelompok,  nu hayang dipapatahan Bahasa Inggris, IPS jeung sagala rupa. Kabéh ka Fitri. Kuring keuheul, ambek ka Fitri.

***

Bél balik sakola geus disada. Barudak ngabirisit kaluar. Aya nu bari lulumpatan, nu saleuseurian, ogé aya nu bari ngobrol duaan. Di hareupeun kelas 8 A, katémbong sababaraha barudak kelas 8 A nu kakara kaluar ti kelas.

“Oh enya, engké minggu urang liliwetan téa yu!” pok Déwi.

“Hayu-hayu, Abi nu ngabantun béas wé nya!” ceuk  Lina.

“Abi bumbu-bumbuna, sabangsaning sayuran ogé keun lah ti Tiara!” Tiara miluan.

“Sip lah ari kitu mah, berarti Santi mah badé ngabantun patuangan kosong wé ah, bade ngiring emamna hehe!” pok Santi bari seuseurian sarta nepakan beuteungna nu lilipetan.

            “Huuuh..dasar endut..endut”  Barudak pada ngawayohan Santi.

            “Ehhh… nu  endut mah lucu tauuuu!” walon Santi bari ti monyong-monyong waé.

            “Belah mana lucuna enduuut!”Tiara teu  éléh monyong ti Santi.

            “éh, gagabah nanyakeun lucuna ti belah mana? Nya dalam segala halnyah atuh lucuna mah. Tuh Si Oky ogé gendut, lucu mun jadi presenter Idola Cilik, wéw!”

            “Stop.. stop! ké heula ieu téh! ari tempat ngaliwetna badé di mana? Tatadi nu mawa itu, nu mawa ieu ari tempatna teu puguh, sok araranéh!” ceuk Rina ngeureunkeun jejer obrolan ngeunaan Santi endut. Barudak pada ngaharuleng, pada-pada mikiran tempat nu cocok.

            “Pami di Fitri kumaha Fit, engké emamna di téras bumi Fitri anu seueur kekembangan, tempatna énakeun!” Pok Lina          .

            Kabéh panon langsung wé pada enteup ka Fitri nu tatadi anteng merecet-merecetkeun coklat Choki-choki, nu dirérét angger anteng bangun nu teu sadar yén babaturanana keur ménta pamadegan manéhna.

            “Héh, ngalamotan coklat atawa ngalamun éta téh!” ceuk Santi bari nepak Fitri.

            “Eh, eu.. eu.. enya naon tadi téh?” Fitri rampang-reumpeung

            “Yéh ah Fitri mah kalah ngalamun, okéh lah diulangi kanggo Fitri mah, wios teu Fit ngaliwetna teun Fitri!” Pok Lina, nyebutkeun ‘wios teu Fit-na’ rada di tarikeun jeung dipanjang-panjang.

            “Oh, enya hehe, nya hayu waé sih Fit mah, emm Lin, ajakan Wina nya!” pok Fitri semu ngaharéwos. Teu ngadagoan kecap panuju ti babaturanana, Fitri téh tuluy wé nyampeurkeun kuring nu keur nyarandé dina tihang.

Ti barang ngabrul golongan Fitri, kuring geus nyarandé dina tihang téh, api-apina mah keur ngomé HP. HP dipencétan keypad-na méh jiga keur sms-an padahal ceuli mah awas ngadéngékeun pamolah Fitri jeung babaturanana. Apal Fitri nyampeurkeun, kuring beuki api-api anteng sms-an, api-api teu apal Fitri nyampeurkeun.

            “Win, bade ngiring moal liliwetan teun Fitri!” ceuk Fitri daria naker.

            “Hmm, butuh nya ku Wina nu ngaranna Fitri téh! Pasti hayang dipapatahan nyieun PR IPA, hmm mana nu pinter téh mana?” ceuk hate kuring, récok norowéco, ngan henteu ari nepi ka pok mah. “Moal, bade ngabantosan Mamah Fit mah, teu tiasa seueur ameng!” pok téh bari teu seuri-seuri acan, bororaah hayang seuri soméah tuda. Ningali beungeutna gé meni haroréam naker puguh gé.

            “Oh nya atuh Win!” walonna, angger sumringah, teu riuk-riuk sedih pédah geus dibaeudan ku kuring bieu.

            Anéh Fitri téh puguhan, sugan henteu beungeutna dijieun tina témbok mah kitu? Dikitu-dikieu ku kuring téh paromanna angger sumringah. Teu weléh imut mun patepung mata, mun panggih di jalan teu weléh nanya. Padahal, lain sakali dua kali panon kuring ngadelékan ka manéhna, malik judes mun manéhna imut, api-api teu ngadéngé lamun pareng manéhna nanya. Salian ti éta, di kelas, kuring ogé remen nyepétan manéhna. Ih, anéh na teu karasaeun kitu yén kuring ijid ka manéhna, geuleuh ka so pinterna. Kakara murid anyar geus ngalunjak. Euh… super keuheul, pisan pokona mah! Kajeun, ceuk batur Fitri bageur sotéh, da ceuk kuring mah So iye, belagu. Ah, babaturan kuring wé deuih nu aranéh, ngadon daék ngahiji jeung murid anyar nu ngalunjak.

***

            Pabuburit kuring dititah balanja ka pasar ku Mamah. Kuring leumpang bari hahariringan, léngkah suku karasa hampang, perbawa hate kuring nu keur bungah tur sugema tayohna.

               Sakapeung, biwir kuring ngabelenyéh mun pareng inget kana kajadian tadi di sakola. Kabayang kénéh beungeut Fitri nu pias basa eungeuh buku PR-na euweuh dina kantongna. Satuluyna kuring nyaksian ogé beungeut Fitri nu pasrah basa Pa Hernawan nitah Fitri nangtung salila pelajaran jeung murid séjénna nu teu ngerjakeun PR. Dina hate, kuring  surak. Ngarasa meunang. Kuring yakin, murid-murid di dieu euweuh nu nyahoeun, yén tadi, basa keur  pelajaran olahraga, kuring rerencepan asup ka kelas tuluy nyumputkeun buku tugas Fitri.

            Ku sabab jongjon teuing ngalamun, meuntas jalan poho teu luak-lieuk heula. Sadar téh dihareupeun aya motor keur nyemprung, laju samar-samar aya beungeut Fitri. Fitri nu ngajerit nyebut ngaran kuring. Satuluyna mah ukur poék. Poék.

***

            Sadar deui, kuring geus nyampak di rumah sakit. Di riung ku mamah jeung Apa. Ceuk Mamah, basa keur kacilakaan kuring ditulungan ku Fitri. Harita téh, Fitri gé pareng rék ka pasar. Kuring ukur ngaheruk ngadéngé Mamah nyaritakeun kabageuran Fitri nu geus nulungan kuring. Dina dada bet karasa peurih. Isukna, Fitri jeung babaturan kelas ngabring ngalongok kuring. Di rohangan rumah sakit jadi ramé. Kuring ngarasa kabrangbrangkeun. Kanyeri bet jadi rada kapopohokeun.

             Geus tilu poé kuring di rumah sakit. Salila éta Fitri tara absén pikeun ngalongok.

“Win sakedap deui urang UTS, éngal damang atuh nya! Teu ramé di kelas teu aya Wina mah!” pokna dina hiji soré basa keur ngalongok.

“Nuhun Fit, emh abdi kakantun pelajaran panginten nya Fit.”

“Tos Win, tong seueur émutan, ayeuna mah damang heula wéh. Masalah éta mah, pan Wina tiasa nambut buku catetan Fit. Urang diajar sasarengan wé engké geura!”

            Karasa aya nu nyebitan kana hate. Bet peureus karasana. Ah, Fitri na tina naon atuh dijieunna ari hate Fitri. Bet aya ku bageur-bageur teuing. Satuluyna, kalakuan kuring ka Fitri tingkarolébat deui. Kuring nu ngéwa tur ceuceub ka Fitri. Nu sok judes, nu sok ngadelékan, nu jail nyumputkeun buku PR-na nepi ka dihukum. Leuh, na ku teungteuingeun teuing atuh ari kuring. Padahal mah, pan Fitri téh sakieu bageurna ka kuring. Teu karasa, aya nu merebey tina juru panon. Ngamalir haneut mapay pipi.

            “Win, Win, kunaon? naha nangis? Cariosan Fit aya nu teu raos?” pokna bangun nu rareuwas.

            “Fit, hapunten Wina nya!” ukur sakitu nu bisa kebat. Kahayang mah, nyuuh ka Fitri ménta dihampura. Rumasa, salila ieu kuring sok sirik pédah Fitri pinter jeung loba nu ngabaturan. Rumasa, rasa sirik kuring téh, ngabalukarkeun kuring jadi goréng budi tur sok nganyerihatékeun Fitri.

“Sami-sami Win, Fit gé nyuhunkeun dihapunten bilih Fit gaduh kalepatan mah. Kapan saur Bu Nisa guru PAI ogé, jalmi mah tempatna khilaf. Nu penting mah urang kedah silih dihapunten pami ngadamel kalepatan.” Pokna wijaksana.

Kuring imut, laju nyusutan cipanon ku dampal leungeun. “Fit, engké mah rék ngiringan ah liliwetan téh. Engké nya pami Wina tos kaluar ti rumah sakit. Wios lah tong ngabantun nanaon, wina nu nyandak sagala rupina. Étang-étang sukuran tos mulang ti rumah sakit!” pok téh sumringah.

“Wah, asik atuh. Réréncangan bungaheun geura da ngadangu kabar ieu. Komo Santi mah da gembul hahaha”

Kuring jeung Fitri patingceuleukeuteuk duaan.

Ujungberung, Juli 14