LOBA NYIEUN KARANGAN

Fitria Puji Lestari

Beuki loba ngarang, bakal loba galau. Ciyus ieu mah, nelan, ga oong. Nu matak hirup mah ulah loba ngarang geura. Nya leuheung lamun ngarang carpon, ngarang sajak, nu kitu mah alus. Mun dimuat kan honorna ogé lumayan. salahna, urang mah karesepna téh loba ngarang-ngarang kahirupan ku hal-hal nu teu kudu. Ngarengi-rengi ciptaan kahirupan ku hal-hal nu pisusaheun.

Keur kuliah urang geus ngababadé kumaha lamun pas lulus hésé néangan pagawéan. Duit saeutik deui sawangan urang geus jauh, sieun duit teu nyukupan kabutuhan.  Teu boga kabogoh, pikiran urang rieut sieun teu payu jeung teu nikah. Boga niat hayang nikah, sieun teu bisa nganapkahan. Ah, pokona mah loba wéh karangan urang mah. Jigana lamun dijieun paragraph narasi, eksposisi atawa deskripsi moal cukup ku salembar polio tah karangan urang téh. Tapi hadéna teu resep nulis iwal ti nulis status nya, jadi wéh urang teu cape nuliskeun karangan kahirupan dina polio.

Kanyataan hirup mémang teu sakabéhna saluyu jeung harepan urang. Aya jalma anu keur boga duit pas-pasan, tuluy duitna téh kacopétan. Aya lalaki jeung wanoja anu geus pada-pada yakin bakal dipareng laksana ngambah sagara rumah tangga, ujug-ujug teu jadi nikah.  Pasti sedih da lamun masalah jiga kieu tumiba ka urang. Logika urang: rék kumaha teu sedih atuh, duit téh keur mah sakikituna ayeuna kalah leungit, rék kumaha nutupan biyaya hirup satuluyna.

Sabenerna inti ku naon urang bisa sedih téh, aya dina cara urang nyikepan masalah éta. Kabiasaan urang, ari meunang masalah téh sok loba didramatisir. Urang mah sok leuwih loba ngararasakeun kanalangsaan jeung kapeurih anu sabenerna dibalukarkeun tina karangan ngeunaan kamelang jeung kasieun urang. Antukna, urang ngarasa susah jeung kasiksa.

 Padahal Allah mah moal mere ujian diluar kadar kamampuh mahlukna. (QS. Al Baqarah:286) Unggal pasualan jeung masalah anu tumiba ka urang geus diukur ku Allah saluyu jeung kamampuh urang. Allah Maha Uninga kadar kamampuh urang tibatan diri urangna sorangan. Nu matak sabenerna mah teu kudu hariwang kana kanyataan pait anu tumiba ka urang. Kanyataan pait moal bahaya, anu bahaya mah lamun urang salah nyikepan kanyataan pait ku cara frustasi, galau jeung peungas harepan. Sikep ngagedé-gedékeun masalah jiga kitu sabenerna mah anu sok ngajadikeun masalah gedé téh.

Sanghareupan kanyataan hirup, boh nu pait boh nu amis ku sikep anu tenang, nyantéy, pikiran anu béngras, tur hate nu jembar. Pasrahkeun sagala masalah urang ka Nu Maha Ngaréngsékeun masalah urang. Sarandékeun hate jeung mangpirang harepan urang ukur ka Allah. Ku sabab ukur Allah anu bisa nulungan urang. Ukur Allah anu nangtukeun sagala kajadian nu pait jadi amis jeung nu amis jadi pait. Allah Maha Kawasa. Hasbunallah wani’mal wakil ni’mal maula wani’mannasir (QS. Al-Imran: 173)